محرم آمد…
در قبایل عرب همواره جنگ بود.اما مکه زمین حرام بود و چهار ماه رجب و ذی القعده و ذی الحجه و محرم زمان حرام: یعنی که در آن جنگ حرام است. دو قبیله که با هم در جنگ بودند تا وارد ماه حرام می شدند جنگ را موقتا تعطیل میکردند اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست٬ ماه حرام رسیده است و چون بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت٬ سنت بود که بر قبه خیمه فرمانده قبیله پرچم سرخی برمی افراشتند تا دوستان و دشمنان ومردم همه بدانند که جنگ پایان نیافته است.
آنها که به کربلا میروند می بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان یافته و بر صحنه جنگ آرامش مرگ سایه افکنده است. اما می بینند که بر قبه آرامگاه حسین پرچم سرخی در اهتزاز است. بگذار این «سالهای حرام» بگذرد
برگزیده از کتاب حسین وارث آدم
دکتر علی شریعتی
خدایا معرفت عاشورا را نصیبمان کن
Tags: محرم
دسامبر 18th, 2009 at 06:20
چرا جنگ را دوست داریم؟
چرا دوست داریم با همه در جنگ باشیم؟
چرا امام حسین جنگ کرد؟(دلیل منطقی تا حلا نیافته ام)
نمیتوانست در خانه یا مسجد به راهنمایی مردم ادامه بدهد و در پی راهنمایی مردم از طریق خلافت نباشد؟
چرا فقط ما فکر میکنیم جنگ و ماجرای عاشورا کار درستی بود؟
جوابی یافته ام اما نمیتوانم بر زبان آورم.
دسامبر 18th, 2009 at 10:10
امیررضا
در اندازه ای نیستم که پاسخت را بدهم اما جنگ را دوست نداریم اما زمانی جنگ تنها راه حل باشد، باید به آن مستمسک شد. امام حسین حتماً نمیتوانست از مسجد یا خانه به راهنمایی مردم بپردازد والا مانند برادرش امام حسن چنین میکرد. دلیلی نمیبینم که عاشورا را کار غلطی بدانم. فکر میکنم خواندن کتابهای تاریخی بتواند فضای آن زمان را برایت بهتر باز کند.
ممنون از نظرت
دسامبر 18th, 2009 at 13:22
والله تاریخ طبری رو خوندم (البته یکی دو جلدش رو)، 23سال رو خوندم یه کتاب دیگه هم خوندم ، بعدش هم سینوهه رو خوندم و به این نتیجه رسیدم که دین یک ابزاره ، اینه که حالا فقط حرفم رو به خدا میزنم.
تشکر از پاسختون
دسامبر 18th, 2009 at 13:30
به نظرم ابزار مفیدیه. البته این مسایل از نظر من کاملاً شخصی هستند. مهم اینه که آدم به یه نتیجه گیری برسه که دلش مطمئن باشه.
دسامبر 18th, 2009 at 16:07
بله ، دقیقاً.
مسئله اطمینان قلبه.
چه جملۀ قشنگی گفتین…
دقیقاً همون کلمه ای بود که باید پیدا میکردم…
متشکر از دقت و پاسخگویی شما.