نمودار کروی یک موقعیت خوب را نشان میدهد. در نمودار قیمت، روند صعودی همراه شده است با واگرایی مخفی با MACD، RSI و استوکستیمس. ضمن اینکه این نقطه نزدیک فیبوی 78% نیز هست. نقطه خروج با سود حدود 5500 تا 6000 ریال و نقطه خروج با ضرر حدود 2700 تا 3000 ریال است.
جناب بهمنی در مصاحبه ای فرمودند: کسانی که به قصد سودجویی و سفته بازی اقدام به خرید طلا کنند، به زودی ضرر میکنند.
جناب بهمنی، اولاً در هیچ کجای دنیا speculator را سفته باز نمی خوانند. speculator کسی است که به قصد سودگیری وارد بازار میشود.
دوم اینکه بنا به اطلاعات موجود بالای 99% از معاملات انجام شده در بورس کالا (در بازارهای سکه و شمش) تحویل فیزیکی نمیشوند و به صورت speculation یا معادل مصطلح فارسی آن سفته بازی هستند. آیا درست است که 99 درصد شرکت کنندگان یک بازار را سودجو بنامیم؟ و آیا درست است که بازاری را حمایت کنیم که 99درصد شرکت کنندگانش قرار است بازنده باشند؟
سوم به زودی بازار اختیارات (آپشن) در ایران به راه می افتند. طبق آمارها حدود 70 درصد معاملات خرید اختیار بی مصرف منقضی میشوند. آیا این اکثریت بازنده، سازمان بورس را به صرافت نمی اندازد این بازار را غیرقانونی اعلام کند؟
اینکه آیا قیمتها در بورس حبابی هستند یا نه را میتوان از یک مساله فهمید: چند شرکت با eps منفی دایم مثبت میخورند؟
اصولاً سه ماهه اول سال، شاخص از حال و هوای بهاری طبیعت میکند و رشد خوبی را نشان میدهد. متوسط رشد شاخص در سه ماهه اول سالهای قبل حدود 15% بوده است که با این حساب باید در اواخر خردادماه شاخص را در حول و حوش 26700 ببینیم. البته به نظر می آید به زودی شاهد یک بازگشت موقت تا حدود 23200 را شاهد باشیم.
پی نوشت:
دوست عزیزی که همیشه در بحثها شرکت میکنند( و از این بابت ممنونشان هستم)، به نوشته پیشین من ایراد گرفته بودند که نظر رییس جمهور از 1% سهم فروش نفت برای تامین مسکن جوانان 1% در هر سال بوده و خلاصه ردیف بودجه ای برای اینکار در نظر گرفته شده تا جوانان خانه دار شوند. فرض میکنیم ما هر سال به طور متوسط 70 میلیارد دلار نفت بفروشیم (از اینکه به سبب بی توجهی به زیرساختها، میزان تولید نفتان رو به افول است چشم می پوشیم) و فرض میکنیم در حال حاضر 2 میلیون زوج بدون مسکن داریم و دولت میتواند هر واحد مسکونی را با 20 میلیون تومان بسازد. پس دولت میتواند در سال 35 هزار واحد مسکونی بسازد و به جوانان تحویل دهد. با این حساب ما به 57 سال زمان نیاز داریم تا به همه جوانان مسکن بدهیم. اما اگر فرض کنیم تعداد جوانان بی مسکن ما همگام با رشد جمعیت کشور (یعنی سالی 1.8%) رشد کند، 1% فروش نفت به هیچ وجه برای خانه دار کردن همه این جوانان کافی نخواهد بود.
در پست پیشین دوستان اعتراض کردند که چرا از اوباما نقل قول کردم و خواستند که فریب رنگ نسکافه ای او را نخورم. اولاً که اوباما در تعیین رنگ خود هیچ تقصیری نداشته و لذا از تقوا و اخلاق بدور است که او را بدین سبک بخوانیم. دوم اینکه ایشان برخی شعارهای تبلیغاتی خود را غیز عملی یافته اند، فقط خواستم تذکری داده باشم، شاید از او یاد گرفتیم.