یادداشتهای یک سهامدار جزء

این سوالی بود که چند روز پیش در برنامه ای تلویزیونی از مردم (به خصوص قشر تحصیل کرده و دانشگاهیان) پرسیده می شد. با شنیدن سوال در یک محاسبه سر انگشتی به عدد 100 دلار در ماه رسیدم. اما جوابهای مردم از 500 دلار تا چند میلیون دلار در ماه متغیر بود!! تاسف خوردم که چرا مردم ما به جای اینکه وقتی چیزی را میشنوند به دنبال راهی برای نفی یا اثبات آن باشند، اگر شنیده را مطابق علایقشان دانستند، آنرا پخش میکنند.

بی اختیار یاد دو داستان افتادم اول یاد دوستی در دوران کودکی افتادم که میگفت پدرش در سفری که به عربستان داشته دیده که مردم عربستان در کوچه و خیابان “کارت سهم نفت” خود را خرج میکنند (لابد کارت اعتباری منظورش بوده است).دوم یاد یکی از اولین سخنرانی های رییس جمهور در سال 84 که گفتند با 1% درآمد کشور مشکل مسکن جوانان را حل میکنند بی توجه به اینکه با احتساب درآمد آن روز کشور (حدود 42 میلیارد دلار) اگر ما 4 میلیون جوان بدون خانه هم داشته باشیم، به هر کدام نفری 100 دلار میرسد. لپ تاپ 100 دلاری دیده بودیم، مسکن 100 دلاری نه.

پی نوشت: در همان برنامه گفته شد که سهم ناخالص هر ایرانی از نفت حدود 140 دلار در ماه است و سهم خالص حدود 42 دلار.

نتیجه گیری اخلاقی: خیلی فکر نکنید که اگر من جای فلانی و فلانی بودم، پول نفت را بین مردم پخش میکردم و همه در آسایش و آرامش زندگی میکردند.

نتیجه گیری امریکایی: اوباما در یکی از مصاحبه هایش به تازگی اذعان کرد بعضی کارها را که قول انجامش را داده بود، به خاطر ناممکن بودن توسط دولتهای قبلی اجرا نشده و او نیز توانایی اجرای آنها را ندارد.

نتیجه گیری ریاضی: ریاضی دارای کاربردهای فراوانی در زندگی است.

نتبجه گیری نفتی: برخلاف نظر خیلی ها معتقدم اگر ما از ابتدا نفت نداشتیم، اوضاعی به مراتب بدتر از امروز میداشتیم.

نتیجه گیری اجتماعی: الناس علی دین ملوکهم.

با همه حرفهایی که درباره خروج امریکا از رکود زده میشود، امروز شاخص تولید ناخالص ملی این کشور 2.2% اعلام شد که با عددی پیش بینی (2.7%) مغایرت دارد. اما وال استریت بدون توجه به این آمار منفی روزهای پایان سال خوبی را پشت سر میگذارد. به این خوشی رشد 7.4 درصدی فروش خانه ها را نیز اضافه کنید. در کل دست اندرکاران به خروج امریکا از بحران و آغاز دوران رشد خوش بین هستند.